Наведаў двеча рэстаран “Saloon”, што знаходзіцца ўжо больш года у падножжы гасцініцы “Юбілейная”.
Плюсы: Інтэрер утульны і ненавязлівы. Быў пакой для некурачых, у якім РЭАЛЬНА не было паху цыгарэтаў. Пасьля 21:00 была жывая музыка – 2 гітры і ударныя, без сьпеваў, “бясплатна” і ненавязліва. У меню ёсьць рулька па 6500 за 100г. Працуе да 0:00 у будні і да 2:00 ў чацвер-суботу. Прычым у будні там даволі свабодна.
Мінусы:Піва “Градское” (вараць на жданах) па 9500. Судак у шпінатным соусе быў смачны, але маленькі для сваіх 30 тысяч. Хлеб заказалі, але пра яго “забыліся”, таму еў усё халоднае, калі яго прынесьлі пасьля таго як я нагадаў.

Самарі: дорага. Але пры гэтым усім – утульна і прыемна. Туды можна паспрабаваць схадзіць пасьля закрыцьця астатніх завядзеньняў у 23:00.
Але калі 23:00 не настала – за куды меньшыя грошы вы наядзіцеся у “Старым Горадзе” і вып’еце 5 бакалаў цёмнага піва, а не 3 светлага у не нашмат меньш утульнай абстаноўцы.

Вершык

Маленький мальчик по речке плывёт.
Дед Афанисий достал пулемёт.
Краткая очередь, сдавленый крик.
“Ух ты, Чапаев!” – смеется старик.

прыдумаў Кут.

Прачытаў тут давеча пару артыкулаў на тут.бай пра нараджальнасьць. Што сярод беларускіх семей зь дзецьмі больш за 60% – гэта сем’і з адным дзіцём і ціпа: “ай-яй-яй”. Ну і на форуме як заўжды пачалося: дапамогу па уходу даюць смешную, на працы не плоцяць, усім пофіг і вакол адныя п***расы. З дастойнага толькі аднаго ўдзельніка змагу зазначыць. Ён расказаў як у адной клініцы ў Расіі апытвалі жанчын, якія прыйшлі рабіць аборт пытаньнем “Чаму?”. Усе адказвалі з большага: “Няма грошай яго выхоўваць”. Тады тым, хто так адказаў, за кошт нейкага бізнэсмена-альтруіста прапаноўвалі бабла за тое, каб адмовілася ад аборту. І па яго словах – толькі 2% тых жанчын скарысталася такою магчымасьцю. Памойму, гэтая гісторыя лепш за іншыя тлумачыць, што справа та не ў грашах і што палітыка падтрымкі нараджэньня шляхам павышэньня памеру грашовай дапамогі на утрыманьне дзіця па дэфолту арочаная на правал. А што ж рабіць, а?

Зніжэньне нараджальнасьці – адваротны бок урбанізацыі і павышэньня дабрабыту. Гэта не я прыдумаў – гэта тупа факт. Усюды без выключэньняў і пры любой дзяржаўнай палітыцы гарады растуць толькі з-за прытоку мігрантаў з больш пладавітага сяла. І матэрыяльнае пытаньне тут у апошнюю чаргу нараджае праблему. Проста уклад гарадскога жыцьця зусім не спрыяе нараджэньню і выхаваньню дзяцей. І так, я паўтаруся, будзе ўсюды – у Еўропе, у нас, у Расіі, і нават Кітай да гэтага прыйдзе (Кітай, дарэчы, не прыйшоў яшчэ – бо ў іх па сёнешні дзень колькасьць сельскага насельніцтва перавышай гарадское. І яго шалёны рост эканомікі тым і абумоўлены, што ідзе хуткі рост гарадоў).

І ў нас з адносна нядаўняга часу – гарадское насельніцтва перавышае над сельскім і працягвае расьці наперакор усім праграмам адраджэньня сяла. Прычым натуральны прырост у нас прыкладна тады і скончыўся, калі прайшло “пакаленьне” пасьля “перамогі” гарадскіх. Адразу яшчэ па інэрцыі нараджалі. Ну як напрыклад прыезжыя ў горад шматдзетныя азіятцкія сем’і – яны па інэрцыі сваіх дзяцей яшчэ вучаць “нараджайце – бо так Бог(але найчасьцей – Аллах) сказаў!”, але тыя з кожным пакаленьнем жыцьця ў горадзе будуць слухацца іх усё меньш і меньш.

А што такога ў гарадскім укладзе? Ну тут я думаю кожны сам сябе можа спытаць і расказаць, чаму ён не хоча ў свае 25-30 сабе дзяцей :) А я проста паспрабую дакапацца да сапраўдных прычын.

Яшчэ у нашых дзядуль і бабуль у вёсках дзяцей было, так бы сказаць, “па максімуму”. У майго дзеда было 9 (дзевяць!!!) старэйшых сясьцёр і ён – дзесяты. У яго ў сваю чаргу – 4-ра дзяцей. Можце спытаць яго, дарэчы, якімі падгузнікамі ён карыстаўся, колькі плаціў няне і чаму не вадзіў дзяцей у дзіцячы садок.  Сама бабуля так і сказала калісьці: “Возяцца з гэтымі дзецьмі, як кот з салам.. Я сваго на працу насіла, клала каб не ўкаціўся куды-небузь і працава спакойна. Гаршок? Навучыўся бегаць – бегаў голым ці ў кашулі доўгай – усё што выпала – падабралі і выкінулі”. Далейшы працэс выхаваньня таксама ўсім вядомы. І трэба сказаць – усіх яно ўстрайвала. Наўрадці сабе яны тады уяўлялі сваіх дзяцей кімсьці іншым, чым звычайным селянінам. А каб быць пасьпяховым селянінам нават у школу было не абавязкова хадзіць – была народная мудрасьць, якая перадавалася з вуснаў у вусны. Селянін вёў гаспадарку на мяжы з натуральнаю, быў майстрам на ўсе рукі і дапамога другіх асобаў патрабавалася даволі рэдка і па дробязі (адзеньне нехітрае купіць ці сякеру з рыдлёўкай).

Гарадцкі ж чалавек жыве у куды больш канкурэнтным асяродзьдзі. Калі ён хоча парцаваць на прыстойнай працы, шмат зарабляць па сваіх уменьнях і карыстацца павагаю сярод навакольных – яму пастаянна трэба сачыць, каб ён у чымсьці быў лепшым (ці хаця б  у прымальнай ступені горшым) за навакольных. А гэта само сабою не прыйдзе без дзіцячага садка і школы. І на працу тут зацікаўленыя браць вузкіх спецыялістаў, але які добра ведаюць свваю справу (хаця б адносна). Прычым “сваёй спрвае” іх таксама не бог вучыць. Вось і атрымліваецца, што чым далей – тым больш суровае канкурэнтнае асяродзьдзе вакол цябе і для выжываньня самому сабе трэба надзяляць куды больш часу і рэсурсаў. А дзеці – гэта тыя, хто ў першую чаргу на гэтыя і без таго ўрэзаныя рэсурсы і прэтэндуе.

Тут трэба яшчэ удакладніць. Рэсурсы не толькі матэрыяльныя. Цяпер узяць дзіцё і пусьціць яго бегаць па пакоі не атрымаецца. Кожны ж хоча пакінуць пасьля сябе чувачка, які б быў лепшы за яго самога. А тут працы – непачаты край. Трэба даць выхаваньне, харошая школа (якая, канешне ж, на другі краі горада), гурткі, вышэйшая адукацыя, пазнаньне суровых законаў сацыяльных зносінаў – гэта тое, у чым не было вялікай патрэбы у нашых дзядоў, і якая ёсьць у кожнага, хто хоча сваё дзіцё падняць хаця б на ступеньку вышэй сябе. І вось тут з’яўляецца тая рэч, якая і спыняе: адказнасьць. Так, вырасціць 5 гопнікаў і спіцца – ніякая праблемы. Вырасціць тры канкурэнтназдольных ва умовах горада чувака – адказная задача, зь якою прыйдзецца справіцца з першай жа спробы. Але у сутках – 24 гадзіны і мозг чалавека за апошнія 100 год стаў большым не на столькі, на колькі вырасла перад ім колькасьць задач. Таму і нараджаюць гарадскія замест 3-х дзяцей, якія б забясьпечвалі б натуральны прырост ці хаця б стабільны ўзровень насельніцтва – аднаго, але ўсе нешматлікія рэсурсы накіроўваюць толькі на яго.

Але гэта ўсё і так усім зразумела. Незразумела што з гэтым рабіць :)

А вось тут, я думаю, нефіг парыцца. Кожны павінны жыць як лічыць патрэбным, а жыцьцё (якое, як не дзіўна, развіваецца эвалюцыйна) само вынайдзе стабільны расклад. І пра тое, што ўсё запаланяць кітайцы, я думаю, парыцца таксама не варта. У іх саміх у хуткім часе рост насельніцтва заменіцца выміраньнем. Шляхі мне бачыцца два. Абодва патрабуюць валікіх матэрыяльных выдатакаў, і магчыма нават перасякаюцца.

1) Гарады зьменяць свой зьнешні выгляд. І ўжо пачынаюць мяняць. Гарады выязджаюць ў прыгарад. Магчыма гэта дзякуючы хуткасным паяздам, аўтабанам. Расьце вытворчаьсць працы, і пры гэтым падае колькасьць насельніцтва. У нейкі момант настане баланс, калі вырабленых благ будзе хапаць усім, каб магчы дазволіць сабе дом дзе ў кожнага быў бы свой пакой, непрацуючая супруга ці супруг і тэлепорт у патрэбныя месцы самаразвіцьця ці адпачынку.

2) Гэты шлях мне падаецца найбольш верагодным. Дзяржава ці неякія камерцыйныя структуры возьмуць на сябе частку задач па выхаваньні. Ёсьць магчымасьці сядзець з дзіцём і не спаць па начах з ім? На здароўе! Няма – аддай у інкубатар. Пакладуць яго у ячэйку, памыюць шлангам, накормяць з бутылечкі, пакажуць урачу, клімат аптымальны забясьпечаць, будуць размаўляць з кожным у штучным “соцыюме”. Бацькі няхай прыходзяць калі захочуць. Навучылася дзіцё пальцы у разетку не піхаць, пліту газавую не круціць і з нажом акуратна спраўляцца – у сям’ю на вольныя харчы. Можна нават “прафесійную сям’ю”, калі родная сям’я не хоча па важкіх прычынах (напрыклад працуюць па 12 гадзін кожны). Як бы там не было, сёнешнія дзіцячыя садкі і школы – гэта і ёсьць такія “элемнтарныя сферычныя інкубатары ў вакуме”, які ўжо бяруць на сябе, як нам падаецца, частку адказнасьці за нашых дзяцей.

Ну а пакуль у нас столькі бабла няма – зарбляйце, развівайцеся, а калі хочаце – нараджайце дзяцей!

Большасьць людзей ездзіць на машынах – і не паліцца ваще. У той жа час у кожнага зь іх на машыне з пераду і з заду ёсьць рэгістрацыйны нумар. А гэты нумар мацуецца ў пластыкавай рамцы. Па першае, гэта прыгажэй, а па дургое – без гэтай рамкі прыйдзецца свярліць дзіркі ў самім нумары, за што вам могуць даць піздзюлей на тэхаглядзе. Камплект такіх рамак каштуе 5000 у любым гіпермаркеце, альбо яго вам дадуць на СТО, дзе вы адрамантаваліся, проста таму што на гэтай рамцы будзе рэклама і тэлефон самога СТО. Усё на столькі банальна і проста, што здавался б – што тут ўвогуле расказваць?

Ага.. няма пра што, пакуль вы сабе не купілі амерыканскі аўтамабіль ці любы  матацыкл. Справа ў тым, што на гэтыя тыпы устройстваў звычайныя нумары не прыкруціш. Для іх выдаюцца нумары іншага фармату: яны больш вышэй, чым шырэй у параўнаньні са стандарнтнымі. Дык вось для гэтай катэгорыі грамадзян рамак не дадумаўся выпускаць НІХТО. Па СЁНЕШНІ ДЗЕНЬ! Бедныя байкеры выразаюць сабе рамкі з жэсьці, сверляць нумары. Што робяць уладальнікі амерыканскіх аўто – мне ўвогуле цяжка ўявіць. Усугубляецца ўсё яшчэ і тым, што нашыя нумары па памерах не супадаюць з аналагічнымі ў іншых краінах – таму нават Ebay не ратуе.

Карацей, у каго адкрыта ІП, заказвайце ў Кітаі таварны вагон гэтых ебучых рамак па 4 цэнта за штуку (памеры нумара я вам з задавальненьнем скажу) і прадавайце дробным оптам па матацыклетных крамах і ў інэце ў розьніцу па 20 тысяч за штуку.

Натыкнуўся ў адной краме мота-аксесуараў на вось такі “nostalgic magnet” за 2.50еўра:

Калі гэта сапраўды рэклама мапеда 60-га года, то ўявіце якая пропасьць паміж нашымі і іхнімі сацыяльнымі стэрэатыпамі :)

Па сваім вопыце ведаю, што набіраць SMSкі і тэксты на лічбавай клавіатуры мабілы – занятак рэдкасьнай адстойнасьці.
Але я нічорта не ведаю пра сэнсарныя і рэальныя qwerty-клавіатуры. Навошта смартфоны, якія маюць сэнсарны экран, да ўсяго яшчэ камплектуюць выдвіжной рэальнай клавіатурай, робячы мабілу даражэйшай, таўсьцейшай і дадаючы парачку патэнцыйных узлоў ненадзейнасьці?
Няўжо віртуальная клавіатру на столькі не зручная, што існуе рэальная неабходнасьць (як мне падаецца, таксама не самай зручнай..) хардварнай?

Вась усе кажуць: “інвестыруй у сябе!”..
Што гэта значыць для 25-ці гадовага інжэнера-праграміста, у якога ёсьць цікавая праца і хоббі?.. Што КАНКРЭТНА яму трэба рабіць для гэтага?

Памятаеце, я пісаў як не выходзячы з дому аформіць падпіску на часопіс?
Дык вось, працуе! Толькі што забраў з паштовай скрыні свежы нумар. Абыйшоўся ён мне як мінімум на 2000р таньней, што ў пераліку на працэнты – 50%. Што дахера, я лічу, асабліва ўлічваючы дастаўку.

А ці ведаеце вы, што 3-хгадзінныя пошукі так і не паказалі мне сервіс, куды б без ебалава можна было б заліць mp3-ку, а пасьля запосьціць яе на блог у выглядзе flash-плэера (ну, вось як гэта выдатна рэалізавана для відэа на youtube.com)