Ігар прачнуўся позна.  Ад пазаўчорашняй хакейнай трэніроўкі цела усё яшчэ лянілася шавяліцца. Gismeteo на тэлевізары бодра адрапартаваў 14°С марозу на сёньня.

— Ну чо, лепш чым учора. О, Юля і машыну дома пакінула. Чо машыне мёрзнуць, скатаюся.

Аўтамабіль стаяў на дзіва чысты, нават не прыйшлося старанна абмятаць снег і чакаць пакуль праз шкло стане нешта відаць. Завялася машына па летняму — з паўабарота. І роўненька забурчала. Сядай і едзь. Але на ўсялякі выпадак пачакаем пару хвілін… усё ок. Паехалі!

Камвольны, Сонечная, Сямёнава… Трэба ехаць па другім кальцы: там, калі што, увесь горад не паралізуеш, калі у крайняй правай заглохнеш-ш-ш-ш, дыр-дыр. Стаім. Крута.

Пятнаццаць хвілін кручэньня старцерам далі плён. Машына доўга не хацела працаваць даўжэй 2-х секунд, але нарэшце завялася і паехала. Аж да самай працы без усялякіх нараканьняў.

— Ну ноччу было халадней. Цяпер я салон нагрэў. Вечарам гэтага гемарою не будзе. — падумаў Ігар.

Дзень прайшоў надзіва прадуктыўна і незаўважна, што не дзіўна — гэта ж пятніца! Трэба валіць.

Машына завялася імгенна. Гэецца зімой яна доўга, праўда. Але Ігар нікуды не спяшаўся.

На дарозе было спакойна. Машына ехала абсалютна без усялякіх праблем. Ігар на ўсялякі выпадак трымаўся правей, але неабходнасьці ў гэтым не было. Аж да самага маста на Жукава праз Чыгучную. Адразу пасьля пачатку пад’ёму машына пачала чыхаць і раптам стала. Як і раніцой.

— Ну нічога, — падумаў Ігар — Раніцою гэта заняло 15 хвілін. Відаць проста пракачаць херовы кавалак саляры трэба, і ўсё наладзіцца.

Але хвіліны йшлі, акамулятар бодра круціў, а машына не хацела працаваць даўжэй адной секунды.

— Можна ж пракачаць рукой! — успомніў Ігар, і адчыніў капот. Там сапраўды аказалася магчымым далезці да паліўнага фільтра і да кнопкі, якой можна накачаць у фільтр саляркі. Націснуўшы на кнопку з некалькі дзесяткаў разоў і здзівіўшыся, што націскаецца яна надзіва лёгка, Ігар сеў у машыну.

Усіх яго стараньняў хапіла на 3 секунды працы рухавіка. А акамулятар стаў ужо не такі вясёлы, як быў упачатку.

Нічога не паробіш: трэба клікаць эвакуатар. Хто ў нас там? Таксі 135?

— Колькі!? Ну добра.. Праз колькі!? За 40 хвілін я яе сам дадом прыталкаю. А хутчэй нельга? Блін, да мне Маціза з тросам хопіць, не трэба мне эвакуатар. Не, дзякуй. Я каму-небудзь яшчэ пазваню.

І тут жа Ігар пабачыў, як насустрач яму з уключанай аварйкай задам(!) едзе легкавушка. З яе з пасажырскага сядзеньня выйшаў пацанчык, і накіраваўся да мяне:

— Што здарарылася?

— Ды вось, дызель. Заглох і не хаводзіцца.

— Давай я.

— Чувак, без шансаў. І акамулятар амаль сеў.

— Ну адчыні капот…

5 хвілін праляцелі як секунда, але з рашэньняў было  толькі купіць 2 літры бензіна і заліць у бак…

— Мужыкі.. а давайце вы мяне падцягніце да бліжэйшага двара, а я вам бабла дам.

— А ў нас троса няма. А ў цябе ёсьць?

— Няма. Блізка запраўка, купіце трос. Я вярну бабло.

— Няма ў нас грошай. Толькі пара тысяч.

— Паехалі я з вамі. Машыну тут на аварыйке кіну.

— Ну паехалі.. але ў нас на заднім сядзеньне пярэдяя рэйка і дзяўчына.. Як-небудзь спрабуй.

“Мнда… Сапраўды рэйка. Сапраўды дзяўчына.” Яна сядзела па цэнтру, упёршыся тварам у паджатыя калені. А Ігар сеў на нейкую прыпаднятую сталёвую жэрдачку. Трымацца прыйшлося патыліцай за паталок.

Трос знайшоўся на прылаўку не адразу, але ён быў. 60 з нечым тысяч. Паехалі назад… У Ігара ў аўташколе выкладчык пасцябаўся, калі яго спыталі, ці будзе прадугледжаны праграмай занятак па буксіроўцы. Зараз праверым, ці трэба там чаму вучыцца.

Дзьва кручкі прычэпленыя, тачка тронулася толькі з трэцяга разу і панесла Ігара наперад. Я Ігар ведай сабе сядзіць і прытарможвае, здзіўляючыся нейкім зусім непаслухмяным тармазам. “Відаць, без гібраўзмацняльніка гэта не тармазы, а лішняя педаль у падлозе”.

І вось ён, першы паварот… Без прыгод.. Вось ён, апошні заезд у двор.. Бах! Трос парваны…

…А з машыны выбягае чувак, хапае за абрывак тросу, пачынае яго цягнуць. І надзіва, у яго ўсё атрымліваецца, у той момант як Ігар атрымлівае новы экспіріенс — падруліваючы на бягу аўтамабіль з непрацуючым гідраўзмацняльнікам. “Прыпаркавацца” атрымалася няблага.

— Колькі з мяне.

— Ну колькі сумленьня.

— Ну ў кашальку вось столькі сумленьня, — працягнуў Ігар трошку меньш за эвакуатарныя паслугі — больш сумленьня ў банкамаце.

— Ок, нармальна. — сказаў чувак і пасьпяшаўся схавацца ў машыне.

А Ігар, выклаўшы пад лабавуху нумар тэлефона, паплёўся сабе на аўтобусны прыпынак. Да свайго аўтамабіля яму падыходзіць бліжэйшы тыдзень сэнсу няма, а дома чакае вячэра і брудныя ад пярэдняй балкі джынсы.

Чувакі, стаўце на дызеля вэбасту! Ці купляце бензін — сёньня понту з дызеля ніякага.

Але пачаць марыць пра тупа “эндуро” — банальна. Гэта не самыя зручныя і універсальныя апараты. І больш таго, яны не цікавыя…

А таму вось вам чарговая падборка прыкольных утылітарных матацыклаў, задача каторых падобная да задачы скуцера — завезці задніцу гаспадара з пункту А ў пункт Б, негледзячы на тое, што ў пункт Б дарогі ніхто не пракладваў. Асблівасьць прыведзеных матацыклаў – яны дзіка мне падабаюцца сваімі ідэальнымі суадносінамі лёгкасьці, прастаты, функцыянальнасьці і прыгажосьці.

Suzuki VanVan

Здавалася б, што ў ім такога? А не ведаю. Гэта з любоўю зроблены матацыкл для язды.

А вось старэйшы брат ужо вядомага вам па ранейшых публікацыях Honda Ruckus:

Honda Big Ruckus

Праўда, клёвы? Падобны на нешта сярэдняе паміж танкам і трансформерам.

Але ён  толькі разміначка перад канцэптам, які нядаўна паказала Yamaha, і дзеля захапленьня каторым я і пішу гэты нецікавы для вас пост:

Yamaha XTW250 Ryoku

Клас!

А ў рэпартажы з выставы пра гэты моцык расказалі ўвогуле ашамляючыя рэчы: у прыпаркаваным выглядзе матацыкл можа выкарыстоўвацца як электрычны генератар на 100V, а на багажніку  гэта не насос, а ручка рыдлёўкі: ніжняя ахова рухавіка лёгка здымаецца, прыкручваецца да ручкі і можна выкапваць засеўшы матацыкл.

А я так хотел получить запах ночи
И взгляд чей-то – томный и полный огня.
Я ждал, предвкушал, я надеялся очень…
А мне подарили коня.

Ну ладно бы лыжи, ну ладно бы чайник,
Пусть даже немного бэушный – фигня,
Ну ладно б фонарик, ну ладно б паяльник…
А мне подарили коня.

А я так хотел, чтобы мне подарили
Причину, способную вырвать меня
Из липкого быта, из будничной пыли…
А мне подарили коня.

Я деньги откладывал с каждой зарплаты.
Я ждал с нетерпением этого дня.
Я водку студил, я готовил салаты…
А мне подарили коня.

Am                       Em
Разумеется, белого.
Am                          Em
Не частями, а целого.
     C                            G            C
Ни живого, ни мёртвого –
                                            Am
Кто ж теперь разберёт его?

Радуга – Ты знаешь, у нас будут дети

А каб не пісаў пост, так бы і думаў, што гэта Янка :)

Няведамая дагэтуль песня (а уж паверце мне, Янку я ў свой час заслухаў да дзірак) раптам перавярнула ўсё ўнутры:

У рубежа грядущих битв

А вось што пра яе расказаў сайт Янкі Дзягілевай:

Песня “У рубежа грядущих битв…”, имеющаяся в коллекциях многих поклонников ОБОРОНЫ и Янки, на самом деле авторства и в исполнении малоизвестной московсокй панк-группы 28 ГЕРОЕВ-ПАНФИЛОВЦЕВ. Группа играет в стиле ГО, в составе группы девушка. Из-за плохого качества записи и некоторого сходства голосов многие уверены, что поют Егор и Янка. Есть даже легенда, будто на одном из концертов они экспромтом сочинили стих и положили его на музыку. Не удалось найти информации о нынешней деятельности группы, но в декабре 2000 г. они выступали на разогреве у ГО (Москва, кинотеатр “Марс”, Бескудниково).

Вот есть же нормальные песни, не то что это пидорасня, хуё-моё!