Пачыналася ўсё проста. Учора Юля сказала, што яна завяла тачку, даехала да Чэрвеньскага, машына пачала фыркаць, і ад граху падалей яна вярнулася і пакінула машыну дома. На бартом было -17°C.
Ігар прачнуўся позна. Ад пазаўчорашняй хакейнай трэніроўкі цела усё яшчэ лянілася шавяліцца. Gismeteo на тэлевізары бодра адрапартаваў 14°С марозу на сёньня.
— Ну чо, лепш чым учора. О, Юля і машыну дома пакінула. Чо машыне мёрзнуць, скатаюся. Read the rest of this entry »
Набыўшы больш за год таму нармальны моцык, на каторым не сорамна выехаць у дальняк і выйсьці на абгон, я пачаў разумець, чаго мне не хапае. А не хапае мне магчымасьці ездзіць на разбітых дарогах, лесе ці гравійках, іба самы паршывы 20-цігадовы матацыкл “Мінск” з гэтай задачай спраўляецца куды лепш, чым 72-хсільны Kawasaki ER-6f на шырокіх асфальтавых колах.
Але пачаць марыць пра тупа “эндуро” — банальна. Гэта не самыя зручныя і універсальныя апараты. І больш таго, яны не цікавыя…
