Як я ўжо расказваў, у нас увядзеньне магчымасьці разлічыцца за квіткі на цягнік стала мала што не асноўнай тэмай у выпусках навінаў, хаця на практыцы ўсё абмежавалася адной кассай (з дзесяці), якая прымала карткі, зачыненай на тэхнічны перапынак.
Але сёньня я настырна вырашыў атрымаць паложаную мне 1% зніжку, і зайшоўшы у кассы, на гэты раз, каля ДК Чыгуначнікаў, направіўся ў касу з наклеечкамі асноўных электронных плацёжных сістэм. такіх аказалася 2 (ізноўжа з прыкладна 8-мі) – адна зачыненая, другая абсалютна гатовая мяне абслужыць.
Назваўшы патрэбны накірунак і час, я пачуяў неладнае і пасьпяшыў прадэманстраваць шо разлічыцца ззьбіраюся карткай. Гэты нявінны праступак выклікаў хвалю негадаваньня ў мой бок: “ВОТ ЖЕ! Чітайте!” – сказала касір, тыкаючы на таблічку, у якой прасілі загадзе паведамляць аб намеры разлічыцца карткай. На рэзонны аргумент: “Вы ж, бялць, яшчэ нават не надрукавалі квіток.. Я загадзя і папераджаю!” – яна сказала – “Сё! Друк пачаты.. Мне прыйдзецца выкідваць квіток” – і уставіла ў прынтар левую паперку.
Тэрмінал для разліку карткаю на паверку аказаўся знаёмай зь дзяцінсва каробачкай, на якой спачатку 4 хвіліны гарыць слова “ДОЗВОН”, а пасьля адбываецца транзакцыя.
Ну у канцы та канцоў мэта дасягнутая – квіткі ў кішэні, разлічыўся карткай..
Але ападак застаўся :(
