Спажывецкае грамадства

Да прыкольнага этапу у гісторыі пачынаем падбірацца. Гэтак ужо жывуць Еўропа з Амерыкай, гэтак хутка будзем жыць і мы.. Раней мы куплялі абутак Баранавіцкай Абутковай Фабрыкі і абураліся, калі на гэтым абутку праціраліся падэшвы ўжо на 3-ці год. І дарагі абутак (з магазінаў) ад таннага (базарнага) адрозьнівала якасьць. Нашыя бацькі яшчэ 10 год назад плюнулі б вам у вочы, калі б вы сказалі што 15-цігадовы аўтамабіль-інамарка – гэта груда жалеза.

Read the rest of this entry »

Супрацьстаяньне наебалаву

Мне часам падаецца, што вытворцы дарагіх аўтамабіляў падманваюць народ. Чаму звычайнае бакавое люстэрка аўтамабіля прадстаўнічага классу каштуе ад 200 баксаў? Што ж у ім такога, што робіць яго даражэйшым за жыгулёскае люстэрка за 20 баксаў? Скажаце, электронікі ў ім шмат? Але машынка на радыёкіраваньні мае у разы больш дэталей і куды больш забаўную электроніку, але і яна каштуе 60-100 баксаў :-/

Гэта звычайная непавага да пакупнікоў і лахатрон. Не вядзіцеся на яго. Калі вы на сваім Лексусе разбілі люстэрка – смела стаўце жыгулёўскае, а чувак, які прадае вам за 300 баксаў рэч, якая каштуе 20 баксаў няхай здохне з голаду і пасьля гэтага гарыць у пекле сінім полымем!

RSS

Вось спасылкі, якія дапамогуць вам падпісацца на RSS майго блога:

1) Чыста на блог

2) Чыста на каменты

Пра стартапы – Чаму мы ўсе яшчэ не азалаціліся?

У папярэднім сваім артыкуле я трошачку расказаў пра накопленыя веды адносна гэтай хворай тэмы. Здавалася б – кніг напісаная навалам, прыкладаў пасьпяховых – таксама (вунь яны ўсе вакол цябе ездзяць на Туарэгах, жывуць у Драздах і Бараўлянах). Чытай, глядзі і рабі! Чаму ж, калі ўсё так проста, 90% (а то і больш) народу жыве тым, што Бог падаў? Прычыны гэтага я і пастраюся выкласьці у гэтым артыкуле.

Read the rest of this entry »

Аб серыялах…

How I met Your Mother – мегазачотная рэч. Футураму, Сімсаны і СаусПарк глядзеў з не з большым задавальненьнем. Пры усім тым, што вытрыманая храналогія (а гэта цяжэй чым здымаць рандомныя серыі пра рандомныя тэмы), серыял вельмі жывы. У некаторых момантах ты гатовы расплакацца, у некаторых – хлопаеш ад радасьці ў далоні, ржош як дурны з гумара, які на столькі натуральны, што хочацца выпісваць жарты на паперку і юзаць гэтыя жарты самому. Рэкамендуецца яшчэ і таму, што англіская мова ў ім крайне даступнага вымаўленьня (ня ў прыклад брытанскім фільмам).